23-25 Mayıs 2008 tarihleri arasında Türkiye'de düzenlenecek Uluslararası Sendikal Konferans Çağrı Metni:

Uluslararası sermaye ve hükümetleri bundan yaklaşık 20 yıl önce, demagojik "küreselleşme" sloganı ile yeni bir saldırı başlattı. Bu saldırı ile gerçekte kapitalist sömürü sistemi dünya çapında güçlendirilmek isteniyordu. Özelleştirmeden esnekleştirmeye, çalışma saatlerinin ve iş hayatının uzatılmasından taşeronlaştırmaya kadar geniş bir alanı kapsayan ekonomik, sosyal ve son dönemde artan oranda da demokratik hak ve özgürlüklere dönük bu saldırıların, işçi ve sendikal hareketçe esasta geri püskürtülememiş olması günümüz emek dünyasının hala acı bir gerçekliğidir. Tek tek ülke, işkolları ve sendikaları arasında farklılıklar bulunmakla birlikte, uluslararası işçi ve sendikal hareket bugün sermayenin bu saldırısını topyekün püskürtebilecek durumda da değil henüz.

E’ IL MOMENTO DI INCONTRARCI DI NUOVO!

Il capitale internazionale ed i suoi governi hanno lanciato da circa 20 anni un assalto di vaste proporzioni in tutto il mondo, assieme alla demagogica propaganda della “globalizzazione”.  L’assalto sta coprendo un’ampia area economica e sociale, dalla privatizzazione al lavoro flessibile, dall’incremento degli orari e della vita lavorativa ai subappalti e, più recentemente, anche contro i diritti e le libertà democratiche. E’ una triste realtà del mondo del lavoro di oggi che questi assalti non si sono stati ancora respinti dal movimento operaio e sindacale. Al di là delle differenze tra paesi, settori e sindacati, quello che caratterizza la situazione attuale del movimento sindacale ed operaio internazionale è la debolezza, l’instabilità, l’essere frammentato, la perdita di potere, l’essere disorganizzato e sfiduciato.

YA ES HORA DE REUNIRNOS

            Hace veinte años el capital internacional y sus gobiernos lanzaron un nuevo ataque utilizando la demagógica consigna de la «mundialización». Este ataque persigue reforzar el sistema de explotación capitalista en el mundo. La amarga realidad en el mundo del trabajo hoy,  es que todos esos ataques, desde la flexibilización a las privatizaciones, del aumento de las jornadas de trabajo al aumento de las subcontratas, y últimamente el incremento de los ataques contra las libertades y los derechos democráticos, no han podido ser rechazados. Aunque se dan diferencias entre los distintos países en los sectores laborales y sindicales, se puede afirmar que el movimiento obrero y sindical internacional no está aún en condiciones de rechazar la ofensiva generalizada del capital.